From Korea with Love

"I carry your heart with me… always."

Simple Halloween Activites and Lessons for ESL Students


Halloween is not as popular in Korea as it is in other countries, but some hagwons and  schools here hold Halloween parties and festivals for students. Halloween is one of my favorite school events to prepare for because there are a lot of activities that I can incorporate in my lessons. I’m going to share some of these activities.

Let’s get the ball rolling! ^^

WHAT’S IN THE MYSTERY BOX?20161024_102130

This has been a favorite of my students.  I’ve used it as a springboard for teaching the five senses and for describing objects.


A box (The size depends on the items you are going to put in the box.)

Paper for wrapping (It can be colored paper, leftover gift wrap, newspaper, etc.)


Halloween-themed objects (For example: scary masks, furry item as werewolf’s tail, cooked spaghetti as worm, gelatine as slime, old T-shirt splattered with ketchup to make it look bloody, dried chicken bone as part of a skeleton, Halloween decorations, etc.)



Wrap the box to make it look presentable. Make a small hole on top of the box just large enough for a hand to squeeze through. Draw question marks around the box. Place all the objects in the box.


Have students take turns in touching one of the objects in the box. Encourage the student to describe the object by using expressions like “It feels… It sounds…” The student can move or shake the object inside the box to have an idea of what it sounds like, but he can’t take it out until he gives at least three descriptions. The rest of the class tries to guess what the object is. The student who guesses the object gets a candy. If no one can guess what the object is, ask the student to show it to class. The class describes the object using other expressions such as “It looks… It smells…” You can’t ask a student to taste random objects, so prepare something that can be eaten (for example: a candy, a chocolate, worm jelly, etc.), so “It tastes…” can also be used in making descriptions.



What’s great about this activity is that you can use it for elementary and middle school students. With my younger students (Grades 1 to 3), I give them a pictionary and have them cut and glue pictures randomly on their bingo cards. I don’t ask them to write down the words, because younger students take a lot of time to write; some can barely read. Besides, the little ones enjoy cutting and gluing. Bogglesworldesl is a great site to find Halloween printables. They even have a bingo card generator, so your students don’t have to cut and glue pictures or write down words on their bingo cards. If you have a smaller class, I suggest you use the bingo card generator, but if you’re printing cards for 20 students or more (let’s say, for your public school classes), it would be better to use an empty bingo card.

My 4th to 6th graders enjoy word searches, so I have them do word search before they write the terms on their bingo cards. Islcollective has tons of these word searches. On the other hand, I give my middle school students crosswords and have them select words to jot down on their bingo cards.


Worksheets (vocabulary/pictionary/word search/crossword)

Bingo cards



I’m not going to give a how-to, since everyone knows how to play bingo, but here are some tips:

  • Say the first word.
  • Have students take turns saying a word.
  • Give students tidbits of information about the words or ask them questions as you play the game. This is an excellent way to review their vocabulary and encourage speaking.
  •  It’s up to you how many bingos they should make. I usually require them to make 3 bingos.
  • The first student/students to make 3 bingos gets/get a bigger prize or more candies.



This is more suitable for upper grade and middle school classes, because you’ll be showing the students pictures of scary movie characters. You know how the younger ones easily get frightened.

This activity is perfect for teaching adjectives or adjective phrases.


Pictures of well-known scary movie characters like Anabelle, the clown from the movie “It”, Chucky, Samara or Sadako from “The Ring” etc.

*** I’ve prepared a PowerPoint Presentation for this game. If you’d like to use it, feel free to comment or message me.



Group students. Each member should get a chance to answer. You can assign each member a number and ask, let’s say, all number 1 members to stand and put their hands up. Show part of a scary movie character’s face and describe that character. Say “Guess who?” as a signal for students to clap their hands if they want to answer. The student who claps his hands first gets to answer.  If the answer is correct, you give the group a point. The group with the most number of points gets the price. After someone guesses who the character is, you can show the character’s whole face and ask students questions like “What does he/she look like?”, “What is he/she wearing?”, “What is he/she holding?”, etc.



Below is the video I used for this activity…

I had the students watch the video first, then we prepared the ingredients and materials and started making candy apples. Our candy apples were not as impressive as the ones  in the video, but the students had so much fun making (and eating) them.


  • Stay away from caramel! Just use chocolate or syrup. Removing hardened caramel from the dishes and other utensils was a backbreaking task!
  • Assign chores in groups, so after the fun, you won’t end up cleaning everything by yourself. (My students were awesome!)



Lower grade classes will surely enjoy this activity. I used it for the first time as part of my lesson on “can” and “can’t”, but in one of my classes in the hagwon last year, it was one of my Halloween activities.


Paper bags (large enough to have a student fit his hand in it)

Coloring materials

Colored paper





Tell students a brief story about Frankenstein. Prepare visuals. Tell students that they will be creating their own monster out of a paper bag. Show them samples. (You can make your own mask or find some in the internet.)


For smaller classes, have students talk about their monsters one-by-one. Afterwards, the class chooses the best monster who will get a candy or a prize.

For bigger classes, divide the class in groups. Have them sit in circles according to group. Members take turns in presenting their monsters. Each group chooses the best monster. The chosen members line up in front of the class after the presentation, so the entire class can see their masks. The class votes for the best mask. The winner gets a bigger prize. The others get consolation prizes.



This activity is intended for classes in the intermediate or advanced level of English proficiency. I’ve used this activity in my 5th grade classes. They vary in level of proficiency, but most of them can write simple essays and stories.


A scenario (Pinterest has a lot of writing prompts for composing Halloween stories.)

If you want it to be more exciting, you can have students make simple props, too. Provide color paper and coloring materials.


When I gave my students this activity, I showed them a picture of a haunted house, asked them how they would feel and what they would do if they were in that house. I gave them a script and asked them to finish the story. (If you want a copy of this script, message me. I’d be more than willing to share. ^^)

I assigned groups and gave them ample time to write their scripts and practise how to deliver their lines.

We didn’t have a lot of time, so I skipped prop making and did not require students to memorize their lines.


I always end my classes with a short Halloween clip before or during Halloween party or festival. When we have more time, I play a movie or an animation. Below are some suggestions:

Mr. Bean Halloween Specials

Pinky’s Halloween Spook-tacular

Are You Afraid of the Dark?

Twilight Zone


I hope you find this article useful. If you have other Halloween activities to share, you may include them in the comment section.



This gallery contains 7 photos

Ang Traje de Boda sa Ukay-ukay PART 4


1PART 4: Ang Sumpa

Parang isang masamang panaginip lamang ang lahat. Isang masamang panaginip nga lang ba? Sana… sana…

Malamig, malamig na malamig ang pakiramdam ko at para akong nakalutang sa kawalan. Hindi ako makakilos kahit kaunti. Pakiramdam ko’y nakagapos ako. Hindi ko maidilat ang aking mga mata, ngunit nakikita ko ang lahat. Isang babae, isang napakagandang babae ang nakatayo sa malaparaisong hardin. Amoy na amoy ko ang halimuyak ng mga bulaklak na sumasayaw sa simoy ng hangin. Isang lalaki ang lumapit sa kanya at tinanong nito ang babae. “Dito tayo unang nagkita. Naaalala mo ba?”

“Paano ko naman makakalimutan iyon?” Ngumiti ang babae habang pakiming sumagot.

Lumuhod ang lalaki, binuksan ang maliit na kahon ng singsing na kanyang hawak at wika niya, “Will you take me forever… as your husband?”

Napaluha ang babae sa sobrang galak at ilang beses niyang inulit-ulit ang kanyang sagot, “Yes, yes, yes!”

“Sino ka? Sino kayo?” Sumisigaw ako ngunit hindi nila ako naririnig.

Bigla na lang nagdilim. Wala akong maaninag kahit katiting, pero dinig ko ang boses ng babae na tila ba may kausap sa telepono.

“Yes, tita. I’m so excited to see it. Of course, iingatan ko iyon. It’s a cherished family heirloom, after all.”

“Family heirloom? Ang wedding gown? Ang wedding gown ba ang gusto mo? Take it! Take it and go to hell with it for all I care!” Halos mawalan na ako ng boses sa kakahiyaw pero hindi sumasagot ang babae.

Unti-unting lumiwanag ang paligid. This time, nakita ko ang babae na may minamanehong kotse. Pakanta-kanta siya habang siya ay nag-da-drive. Abot hanggang tenga ang kanyang ngiti. Tumunog ang kanyang telepono at agad niya itong sinagot, “It’s here! I just had it altered a bit. No, Kev, I don’t need a new wedding gown. This is what I want to wear. Diba sabi ko sayo, sinumang magsuot ng gown na ito on her wedding day will be with the one she loves for eternity. Of course, I know that. I love you, too. I love you more…” Walang anu-ano’y lumitaw ang isa pang sasakyan at sumalpok ito sa kotse ng babae. Nawalan ng kontrol ang sasakyan ng babae at tuloy-tuloy itong bumangga sa tulay. Sa lakas ng pagkakabangga ay tumilapon siya palabas ng windshield ng kanyang kotse. Ang dating napakaganda niyang mukha ngayon ay halos hindi na makilala. Basag ang kanyang mukha. Wasak ang isa niyang mata. Napakarami niyang sugat. Puno ng bubog ang kanyang mukha at braso. Binuksan niya ang kanyang bibig at tila ba may sinasambit, ngunit hindi mga salita ang lumabas dito, kundi ang kanyang huling hininga. Parang naramdaman ko ang naramdaman niya bago siya mawalan ng buhay. Ang kanyang saya, ang kanyang buhay na puno ng pag-asa at pag-ibig ay naglaho sa isang iglap. Tumulo na lang bigla ang aking luha.

the-bride-2017-russian-horror“I’m sorry this happened to you. I’m sorry… I’m sorry…”

Maya-maya’y parang may malakas na puwersang humigop sa akin palabas sa kadilimang iyon. Pinilit kong buksan ang aking mga mata at ang una kong nasilayan ay ang apat kong kaibigan.

“Crystal, are you okay?”

“C’mon talk to us!”

Hindi ko kayang bumangon. Hinang-hina ako. Pagkatapos akong painumin ng tubig ni Leon ay inakay niya ako papunta sa upuan.

“I saw her! I saw what happened to her!”

“This is getting serious. We have to do something,” sambit ni Celine.

“Crystal, don’t panic, please,” wika ni Gene, “You’re wearing the gown.”

Napalundag ako sa aking kinauupuan at kinapa ang aking damit. Ang wedding gown nga ang suot ko!

“Paano nangyari ito?” I was hysterical.

“Hindi yan ang suot niya noong kasama ko siya dito,” paliwanag ni Leina sa tatlo.

Sinubukan kong punitin ang gown, pero wala akong lakas na gawin iyon. Hindi ko na-realize na sinasaktan ko na pala ang aking sarili dahil paulit-ulit kong hinihila ang suot ko para hubarin ito.

“Tama na, Crystal,” sabi ni Gene, “Let’s go to the restroom para makapagpalit ka.”

Kinuha ni Leina ang mga damit ko sa opisina habang sinamahan naman ako nina Gene at Celine sa restroom. Si Leon naman ay naiwang mag-isa backstage para asikasuhin ang mga premyo sa awarding. Hindi ko na nagawa pang tapusin ang party. I stayed in the faculty office with Gene and Celine until it was over.

“Sorry girls, you have to stay here with me,” sabi ko sa kanila.

“Okay lang. Mas gusto namin na samahan ka kesa mag-stay sa labas,” sagot ni Gene.

“Oo nga, at least we don’t have to help with the cleaning,” pabirong tugon naman ni Celine.

“Okay lang ba sina Leon at Leina doon?”

“Oo, don’t worry. Andun naman ibang mga teachers para tumulong.”

“Sino ang nag-e-emcee?”

“Si Teacher Raquel. She volunteered.”

“Crystal, ano bang nangyari sa iyo kanina? Wala kang tigil sa kakasigaw at iyak ka ng iyak. We tried to calm you down, but…”

“Spare her the details, Celine. Hayaan muna natin siyang makapagpahinga.”

“I want to know what happened. Keep talking, Celine.”

“Sabi ni Leina, naghiwalay daw kayo ng hiding place. Pagdating ng mga students, bigla kang tumayo at nagsisisigaw. The kids thought it was part of the act. Gulat na gulat sila, but they went along with it. Pag-alis ng mga students, you were still screaming and crying. Sinubukan kang pakalmahin ni Leina, pero tinulak mo siya. That’s when she knew something was wrong, so tinawagan niya kami. Ang lakas daw ng pagkakatulak mo sa kanya. You couldn’t have been acting.”

“I did that? I feel so guilty now. Is Leina all right?”

“Okay lang siya. Ikaw okay ka lang ba? We are all worried about you.”

“I don’t know.”

“Maybe we should tell her, Gene.”

Tiningnan ni Gene si Celine na parang sinasaway.

“Tell me what?”

“What Celine meant was to ‘tell you more’.”

Nagtinginan ang dalawa na para bang may lengguwahe na sila lang dalawa ang nakakaintindi. Pagdating nina Leon at Leina, bitbit ni Leon ang wedding gown. Nanginig ang buo kong katawan ng makita ko muli ito.

“Get that gown away from me!”

“Bakit dinala mo pa yan dito?” Sinaway ni Gene si Leon.

“Mas mabuti ng hawak ko ito para hindi na mawala and madala natin sa simbahan agad-agad,” sagot ni Leon.

“Sarado na ang simbahan sa ganitong oras. Bukas na natin yan madadala doon.”

“So saan natin ito itatago?”

“Sa chapel ng school!”

“Will that work? Hindi pa officially opened ang chapel. Kagagawa lang.”

“Na-bless na iyon last week.”

“Okay then, kami ni Leina ang magtatago ng gown. Gene and Celine, stay with Crystal. Don’t let her out of your sight.”

Nilagay nina Leina at Leon ang wedding gown sa isang box kasama ang isang maliit na Biblia na bigay ng aking Daddy at palagi kong dala-dala sa aking bag. Tinape nila ang box ng ilang beses at iniwan ito sa ilalim ng altar ng chapel. Nagkita-kita kaming lima sa parking lot at sabay-sabay na nilisan ang school. Tumungo si Leon sa kanyang appointment. Kaming apat naman ay dumiretso na sa aking bahay. Walang tao sa bahay. Si Mika ay nasa sleepover at si mommy ay umalis din at nag-iwan na lang ng note.


“Ang sweet naman ng mom mo, may pa-note-note pa. Bakit hindi na lang nag-text or nag-call?”

“Nakasanayan na namin ang ganyan. Noong wala pang mga cell phones, Mom would leave notes for us pag umaalis siya ng bahay.”

Tumunog ang cell phone ko.

“It’s Mika. I almost forgot, inutusan ko siyang kunin yung number ni Kaloy.”

“Girls, if you’re hungry, help yourselves. May baked mac sa fridge. Cha-charge ko lang ang phone ko.”

“Baked mac? Si mommy ang nag-bake?” Excited na tanong ni Leina, sabay bukas ng fridge.

“Oo.” Iniwan ko ang tatlo sa kusina at dumiretso ako sa kwarto kung saan ko binasa at sinagot ang mga text messages ni Mika.





Tinawagan ko si mommy para kumustahin si lola, pagkatapos ay lumabas papunta sa dining room para saluhan sina Leina, Gene at Celine.

Hindi napansin ng tatlo ang pagdating ko, dahil busy sila sa pagkain at pag-uusap. Tila napaka-seryoso ng usapan nila.

“Dapat talaga sinabi na natin ang totoo sa kanya,” sabi ni Celine, “Pinigilan mo pa kasi ako kanina.”

“Sa tingin mo kapag nalaman niya, it will solve the problem?” Sagot ni Gene.

“Maybe not entirely, but it will help her remember something.”

“Dalawang taon na ang lumipas pero hanggang ngayon wala pa rin siyang naaalala kahit konti. Kapag sinabi natin sa kanya ang totoo, she might get more confused,”

“Oo nga,” wika ni Leina. “Tsaka baka iwasan na niya tayo at hindi na natin siya maprotektahan.”

Nagulat si Gene ng mapansin niyang nandoon ako. Pinilit niyang itago ang pagkagulat niya. “Ang sarap talagang magluto ng mommy mo, Crystal! Sarap ng baked mac!”

“Oo, ang dami naming kinain. Sorry, konti na lang ang natira sayo,” dagdag naman ni Leina.

Si Celine ay tahimik lang na hinihigop ang kanyang kape.

I pretended as if I didn’t hear their previous conversation. Dahan-dahan akong umupo sa harapan nila, tinitigan sila at naghihintay kung paano sila mag-re-react sa pananahimik ko.

“Meron ba akong dapat malaman?” Malumanay kong tanong.

“Nasabi na lahat sayo kanina ni Celine,” sagot ni Gene, “Mas maigi siguro na huwag na nating pag-usapan ang nangyari ngayong gabi para ma-enjoy natin ang bonding tonight, and for your own peace of mind na din, Crystal.”

“Coffee?” Alok ni Leina. Tumango lamang ako.

“Chill ka lang dyan. I’m going to fix you the best coffee.”

“Best coffee? Eh Titimplahan mo lang siya ng Kopiko Brown!” Nagsalita na din si Celine.

“Hindi ba masarap yung tinimpla kong kape sayo? Sige, balik mo na!”

“Ubos na po!”

Habang iniinom ko ang kape na tinimpla ni Leina, tahimik lamang akong nakikinig sa kwentuhan ng tatlo. Gulung-gulo ang isip ko sa mga narinig ko kanina. Ano kaya ang nililihim ng mga kaibigan ko sa akin? Ano ang hindi ko maalala? Parang puputok sa dibdib ko ang magkahalong emosyon… pagkabahala, pagkalito, galit. Kung anuman ang tinatago nila sa akin, may kinalaman ito sa kababalaghang nangyayari ngayon. How can my friends hide a secret from me now that I need all the help I can get in solving the mystery behind the cursed wedding gown? “Baka iwasan na niya tayo at hindi na natin siya maprotektahan…” Anong ibig sabihin ni Leina? Teka, may naalala ako! Ang sabi ng babaeng naka-traje de boda noong dalhin niya ako sa dilim, “Hindi ka nila kayang protektahan! Hindi sila magtatagumpay!” Sina Leon, Leina, Gene at Celine ba ang tinutukoy niya?

“Crystal, bakit ka nakatulala diyan? You’re starting to scare us.”

“Ha? May iniisip lang ako.” Minabuti kong huwag muna magtanong tungkol sa mga narinig ko. They must have a good reason for hiding something from me. Sabi ni Leina, pinoprotektahan nila ako. Baka ito ang dahilan.

“Hello! Earth to Crystal!”

“Ha? Ano yon?”

“Ang sabi ko, nakuha ba ni Mika ang number ni Kaloy?”


“What are you waiting for? Tawagan mo na.”

Ilang beses kong sinubukang tawagan si Kaloy pero puro ring lang ang kanyang cell phone. Ayaw ko sanang itext siya at baka lalo siyang umiwas sa mga tawag ko, but I was desperate!


Habang nagpapalitan kami ng mga mensahe ni Kaloy ay nakikibasa ang tatlo. “Bakit sa kumbento siya nakikipagkita?” Usisa ni Celine.

“Baka minumulto din siya ng babaeng nagpapakita kay Crystal at sa sobrang takot niya, nakitira siya sa mga madre,” pabirong sabi ni Leina.

“Pwede ba yun?” Tanong ni Gene.

“I guess we’ll find out tomorrow.”

“Hindi niyo na ako kailangang samahan bukas,” wika ko.

“Anong hindi? You’re meeting a total stranger!”

“Kumbento naman ang pupuntahan ko.”

“Kahit pa! Wala naman kaming gagawin bukas, right girls?”

“Undas bukas. Wala ba kayong pupuntahang sementeryo?”

Parang nabilaukan si Leina, “Oo nga pala… undas bukas…” Napansin kong biglang lumungkot ang kanyang mukha. Ganun din sina Gene at Celine. Gayunpaman, hindi ko na iyon binigyan ng pansin, dahil sa wakas, magkakaroon na rin ng kaliwanagan bukas ang misteryo ng babae at ng traje de boda.

“Ang weird ninyong tatlo, alam niyo ba? Matulog na nga tayo!”

Lumipas ang gabi na hindi nagparamdam o nagpakita ang babaeng naka-traje de boda. Mukhang umubra nga ang ginawa nina Leon at Leina, pero hindi pa rin ako datnan ng antok. Pilit na bumabalik sa aking isipan ang pag-uusap ng tatlo kong kaibigan. Naisip kong mag-confide kay Mika.

k1k233ak4Matapos naming mag-usap ni Mika, umakyat na ako sa kama. Para makatulog, kinuha ko ang aking headphones at nakinig ng music.

But now
I’ve found the one
And heaven will only know
What only my eyes can say
They say…

That I will take you forever…

And there will never be anyone else in my heart but you.

Iyon ang huling kanta na narinig ko, mga pamilyar na linya at pamilyar na musika…

Sa isang silid na mistulang opisina, isang lalaki ang umiinom ng alak habang nakikinig ng musika at isa-isang pinagmamasdan ang mga litrato sa kanyang laptop. Hindi ko makita kung sino ang nasa mga litratong iyon. May pangalan siyang binubulong, pero hindi ko gaanong marinig ito… Se… Seles…

Pagkatapos ay humagulgol siya ng pagkalakas-lakas at tinapon ang baso ng alak. Nilakasan niya ang volume ng kanyang speaker at dahan-dahan siyang umakyat sa mesa sa kanyang harapan, tinali ang kanyang leeg at nagsabi ng, “I do…”

And there will never be anyone else but you
Anyone else but you…

Anyone else but you…

Halos mabingi ako sa lakas ng kantang tumutugtog sa aking cell phone. Bigla na lamang nakatodo ang volume! Iyon ang gumising sa pagkakaidlip ko, ngunit sa sobrang pagod at antok ay hindi ko naalala ang aking panaginip tungkol sa lalaki. Muli kong pinikit ang aking mga mata.

I was being wheeled through a room with many bright lights… drifting in and out.

Malamig, malamig na malamig ang pakiramdam ko at para akong nakalutang sa kawalan. Hindi ako makakilos kahit kaunti. Pakiramdam ko’y nakagapos ako. Hindi ko maidilat ang aking mga mata, ngunit naririnig ko ang lahat… ang pagtangis ni mommy, ang paulit-ulit na pagtawag sa akin ni Mika, hanggang sa hindi ko na sila marinig. Ngayon ay boses ng mga taong hindi pamilyar sa akin ang naririnig ko. Dinig ko din ang tibok ng aking puso, pahina ng pahina, hanggang sa huminto ito sa pagtibok. Kasabay noon ang nakabibinging tunog ng isang machine. Life support machine! Hindi ako maaring magkamali. Hinding-hindi ko makakalimutan ang mahabang beep ng life support machine ni Daddy ng bawian siya ng buhay. Ito yon! Nasa ospital ako! Sa operating room! Ramdam na ramdam ko ang pagdaloy ng electric current sa aking puso ng ilapat nila ang dephibrilator sa dibdib ko. Gusto kong gumising pero wala akong lakas. Gusto kong idilat ang aking mga mata pero napakabigat ng mga ito. Sandali, sandali lang… huwag kayong tumigil! Nandito pa ako! Please try to revive me one last time, lalaban ako! Parang milagrong narinig ng doctor ang aking pagmamakaawa. Sinubukan nila ulit na i-resuscitate ako. Isa, dalawa, tatlo! Beep… beep… beep…

“She’s back,” sabi ng isang lalaki.

Tiririring! Tiririring! Tiririring! Tiririring!

“Huh? Panaginip lang pala. Parang totoo,” bulong ko sa aking sarili. I turned off my phone’s alarm and looked around. Wala sa kwarto sina Leina, Gene at Celine. Lumabas ako papunta sa kusina at doon ko sila natagpuan, nagkakape.

“Did you sleep well, Crystal? Grabe hilik mo kagabi ha!” Tukso ni Leina.

“Oo, walang nagmulto,” sagot ko.

“Kung huwag na lang kaya natin alisin ang wedding gown sa chapel? Tutal mukha namang umubra yung ginawa namin ni Leon?”

“I have the feeling na temporary lang iyon. Kahit hindi nagparamdam ang babaeng naka-traje de boda, bad dreams keep coming.”

“Did you have another nightmare?” Usisa ni Gene.

“Yes, but she wasn’t there. The dream wasn’t about her, it was about me.”

“Anong napanaginipan mo?” Si Celine naman ang nagtanong.

“Isinugod ako sa ospital. I was dying… no, I think I was gone for a moment… and then I came back.”

Natapon ni Leina ang kapeng binubuhos niya sa tasa ko.

“Lei naman!” Reklamo ko, habang pinupunas ang natapon na kape sa damit ko.

“Ay, sorry!” Kumuha siya ng pamunas para linisin ang natapon na kape sa mesa.

“Ano pa nakita mo sa panaginip mo?” Bakit may halong excitement sa boses ni Celine?

“Yun lang, pero parang totoong-totoo. Paggising ko, feeling ko nakahiga pa ako sa operating table, ramdam na ramdam ko ung lamig ng table. Tsaka ung mga boses ng mga doktor at nurses parang umaalingawngaw pa sa pandinig ko.”

Nagtinginan muli ang tatlo.

“Buti hindi ang babaeng naka-wedding gown ang napanaginipan mo,” sabi ni Gene, “At hindi siya nagmulto.”

“Pero may napanaginipan din akong lalaki. I just can’t remember the details.”

“Baka future husband mo na yan!” Kilig na kilig si Leina.

“BF nga wala, husband agad naisip mo? Teka, anong oras na ba?”


“OMG, 8 ang usapan namin ni Kaloy! Mag-sho-shower na ko.”

Saktong alas-otso ng umaga ay nasa kumbento na ako. Hindi na sumama sa loob ang tatlo kong kaibigan dahil baka ayaw ni Kaloy ang may kasama akong iba at hindi na ito makipag-usap sa akin.

Pagpasok ko sa kumbento ay naghihintay na sa akin si Kaloy.

“Mang Kaloy?” Ako ang unang nagpakilala sa kanya, “Ako po si Crystal, ang nag-text sa inyo tungkol sa wedding gown.”

“Mabuti at nakarating ka. Dala mo ba ang wedding gown?”

“Hindi pa po. Pinakuha ko ang gown sa isa sa mga kaibigan ko at ihahatid niya iyon dito maya-maya.”

“Bakit nasa kamay ito ng iba? Inilagay mo sa tiyak na kapahamakan ang kaibigan mo!”

“Bakit naman po?”

“May sumpa ang wedding gown, kaya…”

Hindi ko na pinatapos si Kaloy sa pagpapaliwanag niya. Agad kong tinawagan si Leon.

“Leon, nasaan ka na? Okay ka lang ba? Ha? O sige, pupunta na ako dyan.”

“Anong nangyari?” Tanong ni Kaloy.

“Wala po, nasa labas na po daw ang kaibigan ko. Kukunin ko na ang gown.”

Paglabas ko ng gate ng kumbento, si Leon lang ang naghihintay sa labas.

“Nasaan ang tatlo?”

“Ah… may pinuntahan lang.”


“Emergency, family emergency.”

“Silang lahat may family emergency?”

“Hindi, si Celine may family emergency, but nothing too serious… don’t worry. Asikasuhin mo na ang dapat mong asikasuhin.”

“Bakit pati sina Leina at Gene wala?”

“Sinamahan lang nila si Celine. Andito naman ako. Hindi kita iiwan. O ayan na ang gown.”

“Thanks, Leon.” Pagkatapos kong kunin ang gown sa kanya, niyakap ko siya.

“What’s that for? Sabi ko na nga ba may hidden desire ka sa akin eh!”

“Kung may nangyaring masama sa iyo kanina, I would never forgive myself.”

“OA mo naman! Na-traffic lang kaya na-late ng konti.”

“Sabi ni Kaloy may sumpa ang gown na ito, so kung meron man dapat sumalo ng sumpa na iyon, ako lang. Hindi na kayo dapat madamay. I’m the one who bought this gown in the first place.”

“Pambihira, hindi ka lang maarte, drama queen ka pa! Matagal na akong sinumpa, kaya hindi na ako tatablan ng isa pa. Now, go… the clock is ticking.”

Pagbalik ko sa kumbento, kasama ni Kaloy ang isang madre, si Sister Maria Elena. Pagkatapos niya kaming ipakilala sa isat-isa ay tumungo kami sa likod ng kumbento kung saan may isang napakagandang hardin. Maihahalintulad ito sa litrato sa isang gardening magazine. Pamilyar ang harding iyon. Parang napuntahan ko na, pero hindi ko maalala kung kailan.

“Ito ang paboritong lugar ni Celeste,” wika ni Sister Maria Elena.

“Sino po si Celeste?” Tanong ko sa kanya.

“Siya ang babaeng nagmamay-ari ng traje de bodang nais mong isauli.”

“Kaya pala pamilyar ang harding ito. Naalala ko na. Nakita ko siya sa aking panaginip na nakatayo sa harding ito! Sino po ba talaga si Celeste?”

“Dito lumaki si Celeste. Dati itong bahay-ampunan. Napakabait na bata niya kaya napamahal siya kina Don Aurelio at Donya Gloria. Sina Don Aurelio at Donya Gloria ang nagtayo ng bahay-ampunan. Wala silang anak kaya itinuon nila ang kanilang yaman at panahon sa pagkupkop ng mga batang inabandona ng kanilang mga magulang na tulad ni Celeste. Sila ang nag-ampon kay Celeste. Sinama nila siya sa Espanya at doon siya tumira at nagtapos ng kolehiyo. Noong mamatay sina Don Aurelio at Donya Gloria, napagpasyahan ni Celeste na umuwi ng Pilipinas para ipagpatuloy ang misyong  sinimulan ng mga taong kumupkop sa kanya. Nagpatayo siya ng mas malaking bahay-ampunan na siya na ngayong tinitirhan ng mga batang dati naming inaalagaan dito.”

“Ano po ang nangyari sa kanya?”

“Nais sana niyang magmadre, pero nakilala niya ang isang binata na isa sa mga medical volunteers ng kumbento.”

“Ang lalaking kasama niya sa aking panaginip! Ikakasal dapat sila, hindi po ba?”

“Oo, nakatakdang ikasal sina Celeste at Kevin noong mangyari ang aksidente.”

“Nakita ko po si Celeste sa aking panaginip ng maaksidente siya at bawian ng buhay. Aksidente ang dahilan ng pagkamatay niya, Sister, pero bakit po hindi siya matahimik?”

“Aksidente nga iyon, pero may bumangga sa kotseng minamaneho niya. Marahil hindi matanggap ng kanyang kaluluwa ang biglaang pagkawala niya, lalo pa’t ang taong bumangga sa sasakyan niya ay hindi nanagot sa kanyang kasalanan.”

“Sino po ang taong iyon?”

“Hindi namin alam. Kasama sa kasunduang pinirmahan ng pamangkin nina Don Aurelio at Donya Gloria ang hindi ihayag ang pangalan ng may sala.”

“Hindi po ba nakulong ang nakabangga sa kanya?”

“Hindi na nagsampa ng kaso si Camila, ang pamangkin nina Don Aurelio at Donya Gloria, dahil may mga negosyo siya sa Espanya na hindi niya maiwan. Masyadong komplikado ang prosesong pagdadaanan niya dito kung ipagpapatuloy ang kaso. Dagdag pa dito ang tagal ng paghihintay dahil ang nagmamaneho sa sasakyang bumangga sa kotse ni Celeste ay hindi na nagising pagkatapos ng kanyang operasyon.”

“Namatay po ba siya?”

“Ang pagkakaalam namin ay comatose siya. Siya lamang ang nakaligtas sa aksidenteng iyon, pero para na rin siyang patay sa nangyari sa kanya. Ayon kay Camila, iyon na ang kaparusahan ng may sala.”

“Pero hindi po ba ang balita ay gumising din siya?” Biglang sumabat si Kaloy.

“Oo, matapos ang isang taon ay nagising din siya, pero hindi natin alam kung totoo nga ito. Walang nakakaalam kung sino siya. Ginawa ng kanyang pamilya ang lahat para hindi lumabas ang kanyang pangalan sa media.”

“Ano po ang nangyari sa kasintahan ni Celeste?”

“Ilang araw lang pagkatapos ng libing ni Celeste, sa mismong araw ng kasal nila ay nagpakamatay si Kevin. Napakalaking trahedya sa maikling buhay ng magkasintahang iyon. Labis na nakakalungkot.”

SUICIDE“Nagpakamatay?” Bulong ko sa aking sarili.

Bigla akong may natandaan.

“Nagbigti po ba siya?”

“Oo, paano mo nalaman?”

“Napanaginipan ko po kagabi. Siya yon, sigurado po ako na siya ang nakita ko sa panaginip ko na umakyat sa mesa at nagtali ng leeg!”

“Huwag mong sabihin na pati ang kasintahan ng babaeng naka-wedding gown minumulto karin?” Sambit ni Kaloy.

Hindi ko pinansin ang mga sinabi niya.

“Mang Kaloy, paano po napunta sa inyo ang wedding gown?”

Tinignan ni Kaloy ang madre, tila ba namumula sa hiya.

“Kailangan mong sabihin sa kanya, Kaloy. Matagal mo ng pinagsisihan iyon.”

“Hanggang ngayon po ay pinagsisisihan ko pa ang nagawa ko, Sister,” sagot ni Kaloy.

“Kung ganon ay tulungan mo ang batang ito para matahimik na rin ang iyong konsensya.”

“Opo, Sister,” Sandaling nawala si Kaloy para kunin ang kahon na pinaglagyan ng wedding gown. “Dito nakalagay ang wedding gown na iyan. Noong kunin ko ang kahong ito, akala ko mga mamahaling alahas o pera ang laman, pero ng buksan ko, iyang gown nga ang nasa loob. Luma na kaya hindi ko maibenta sa mga RTW. Dinala ko sa ukay-ukay at doon ko binenta.”

“Kung hindi po ako nagkakamali, dala-dala yan ni Celeste noong maaksidente siya.”

“Tama ka.”

“Kung ganon… nandoon po kayo noong mangyari ang aksidente?”

Tumango lamang si Kaloy.

“Ang ibig niyo po bang sabihin ay kinuha niyo ang kahong iyan habang naghihingalo si Celeste? Na imbesna tulungan niyo siya, ninakawan niyo pa?”

“Oo! Oo! Ninakawan ko siya! Masama yung ginawa ko! Masama na akong tao!” Umiiyak si Kaloy na animo’y isang batang maliit.”Pero hindi ko siya iniwan na lang basta. Tumawag ako ng ambulansya.”


“Sinakay ko ang kahon sa van at umalis na ako noon. Kinabukasan, nagsimula na siyang magpakita sa akin. Pagdilat ng mga mata ko, nasa tabi ko ang bangkay niya, suot-suot ang wedding gown! Isang gabi, gumising ako na nasa loob ako ng kahon. Akala ko katapusan ko na! Hindi ko mabuksan ang kahon hanggang sa hindi na ako makahinga. Buti na lang at may dumating akong bisita sa bahay. Siya ang nakarinig at nakakita sa akin. Isang araw, nakita ko sa diyaryo ang artikulo tungkol sa kanya. Ang sabi ay ililibing siya sa Linggo sa sementeryo malapit sa kumbento. Ang St. Mary’s ang nag-iisang kumbento dito na katabi ng sementeryo. Pumunta ako sa libing niya dahil gusto kong  humingi ng tawad sa mga naiwan niya. Naisip kong baka patahimikin na niya ako kapag ginawa ko iyon. Si Sister Maria Elena ang una kong nilapitan. Hindi ko magawang lumapit sa iba kaya sa isang madre ako humingi ng tulong.”

“Sinubukan kong kumbinsihin si Camila na kausapin itong si Kaloy pero ayaw niya itong makita. Si Kevin naman ay hindi makausap, parang wala sa sarili sa labis na pagdadalamhati,” paliwanag ni Sister Maria Elena.

“Bakit hindi mo na lang sinauli ang gown, Mang Kaloy?”

“Naibenta ko na yun sa ukay-ukay noon at ang sabi ng may-ari, wala na daw ang gown. May nakabili na. Sinungaling ang babaeng iyon! Kung alam ko lang na nasa kanya pa ang gown noon ay hinalughog ko ang buong shop niya!”

“Bakit po kayo nandito sa kumbento?”

“Dahil ayaw akong tantanan ng multo! Ginawa ko na ang lahat. Ibinaon ko ang kahon sa tabi ng puntod niya, tinapon ito, sinunog… pero bumabalik parin ito sa akin. Tignan mo! Tignan mo ang nangyari sa isa kong binti!” Pinakita sa akin ni Kaloy ang kanyang prosthetic leg. Nang sunugin ko ang kahon, ang binti ko ang tinupok ng apoy. Kinailangan itong putulin dahil sunog na sunog! Pumunta ako sa kumbento at humingi ng tulong kay Sister Maria Elena. Noong una ay ayaw niya akong paniwalaan, pero nakiusap ako kung pwedeng iwan na lang sa kumbento ang kahon.”

“Ako mismo ang nagtapon ng kahong iyan,” dagdag ng madre, “Nilagay ko sa tambakan ng kumbento. Matapos ang ilang araw ay bumalik si Kaloy dala ang kahon. Sa kanyang kalagayan, hindi niya maaakyat ang gate ng kumbento para kunin muli ang kahon. Doon ko naisip na nagsasabi nga siya ng totoo. Pumayag si Mother na dito muna patuluyin si Kaloy at manilbihan bilang hardinero habang hinahanapan namin ng solusyon ang kanyang problema. Dito ay hindi na siya gaanong binabagabag ng kaluluwa ni Celeste.”

“Pero hindi parin ako matahimik dahil gabi-gabi ko siyang napapanaginipan,” ani Kaloy.

“Ako din, kahit tinago ng mga kaibigan ko ang wedding gown sa chapel kagabi ay binabagabag parin niya ako sa aking mga panaginip. Sister, ano po ang kailangan naming gawin para matigil na ang pangangambala ng kaluluwa ni Celeste?”

“Maliban sa pagdarasal para sa ikatatahimik ng kanyang kaluluwa, kailangang maibalik ang traje de boda sa kanya… kasama ang kahon. Kung mapapansin mo, may orasyong nakaukit sa kahon.”

Tinignan ko ang kahon ngunit hindi ko maintindihan ang nakaukit dito.

“Ang ibig sabihin niyan: ‘Ang sinumang magsuot ng traje de bodang ito sa araw ng kanyang pag-iisang dibdib ay habang buhay na liligaya kapiling ng kanyang mahal, at ang sinumang sumubok na sumira sa pag-iisang dibdib na ito ay habang-buhay na susumpain.”

“Hindi kaya dahil sa akin napunta  ang wedding gown niya kaya ako ang binabagabag niya?”

“Yan ang hindi ko masasagot,” sagot ni Sister Maria Elena, “Ilagay mo ang traje de boda sa kahon. Bukas sasamahan ka ni Kaloy sa sementeryo para ibaon iyan sa puntod ni Celeste.”

“Sister, maaari po bang ngayon na namin ito gawin?”

“Maraming tao sa sementeryo ngayon. Mas mabuti kung bukas pagkatapos ng undas kayo tumungo doon. Pagkatapos mong ayusin ang traje de boda sa kahon, iwan mo ito dito. Mas maiging nandito iyan sa kumbento.”

Pagkatapos ng aming pag-uusap ay sinamahan ako ni Mang Kaloy palabas ng kumbento.

“Mag-iingat ka lalu na ngayong araw na ito. Mas malakas ang kapangyarihan ng mga kaluluwang ligaw kapag undas. Siya nga pala, heto ang nabasa kong artikulo sa diyaryo. Ginupit ko yan at tinago sa aking pitaka bilang paggunita sa babaeng ninakawan ko habang siya ay nasa bingit ng kamatayan. Siguro para sa ating dalawa, isa lamang siyang multo na gumagambala sa atin, isang kaluluwang hindi matahimik, pero para sa mga madre dito na nagmamahal sa kanya at sa mga batang tinulungan niya sa bahay-ampunan, isa siyang mabuting tao noong siya’y nabubuhay pa. Kung gusto mong malaman kung sino nga ba ang babaeng naka-traje de boda, basahin mo ang artikulong iyan tungkol sa kanya. Nabanggit din diyan ang apat pang biktima ng trahedyang iyon. Magmula ng tumira ako sa kumbento, nag-iba ang pananaw ko sa buhay. Natuto akong magmalasakit sa aking kapwa at magdasal para sa iba. Araw-araw kong pinagdarasal na sana ay mamayapa na ang kaluluwa ni Celeste at ng apat pang hindi ko tinulungan noong araw na iyon.”

“Salamat po, Mang Kaloy. Tutuloy na po ako.”

Habang naglalakad ako papunta sa gate ng kumbento ay inalis ko ang pagkakatupi ng newspaper clipping na binigay sa akin ni Kaloy at tinignan ito.

“Celeste Santiago… iyon pala ang buo mong pangalan. Sayang ang buhay mo, Celeste… isa ka pa namang pilantropo. Hayaan mo, bukas matatahimik na rin ang iyong kaluluwa.”

Nang tignan ko ang bandang dulo ng newspaper clipping, nagimbal ako sa aking nakita.

Leonardo Paclibar, Laleina Ticzon, Eugenia David, Marie Celine Innocensia… mga pangalan ng apat pang hindi nakaligtas sa aksidente. Hindi ako maaring magkamali sa aking nabasa. Hindi iyon guni-guni lamang. Hindi isang panaginip. Kasama ng mga pangalang iyon ang litrato ng apat kong kaibigan, sina Leon, Leina, Gene at Celine!



























This gallery contains 24 photos